Boosheid besmettelijk?

Toen mijn kinderen nog kleiner waren, hadden we een favoriet prentenboek waaruit we veel lazen. ‘De dag dat aap woedend was’ van Lucia Scuderi. Het gaat over een aap die woedend is en met zijn boosheid andere dieren aansteekt en zo ongemerkt een kettingreactie veroorzaakt.

Gelukkig zakt zijn boosheid af en weet Neushoorn met zijn vrolijke humeur het tij te keren waardoor een tegenovergestelde kettingreactie ontstaat.
Ik gebruikte dit boek omdat een van mijn twee kinderen nog wel eens een boze bui had en daarin ook een soortgelijk sneeuwbal effect kon veroorzaken.

Tegelijk deed het mij ook inzien dat ik als ouder hetzelfde effect op mijn kinderen had.
Het mooie en simpele van dit boek was dat het ook het tegeneffect liet zien; net zo goed als dat boosheid besmettelijk kan zijn, geldt dat met zoveel dingen die we uitstralen zoals bijvoorbeeld liefde, plezier, slappe lach, behulpzaamheid, attentheid, sportiviteit en nog veel meer.

Dat doet me denken aan een keer dat ik met de kinderen over de hei fietste en er een pad midden op het pad lag. Ik stopte, stapte af en zag dat de pad een poot miste. We hebben de pad in het gras gezet waardoor de kans kleiner was dat hij zou worden overreden. Mijn dochter zei “mama je moet de kikker nu een kusje geven” waar ik me gelukkig eruit wist te redden door haar het vertellen dat we hier toch echt te maken hadden met een een pad en het sprookje dus niet op ging en we onze fietstocht weer konden voortzetten. Even later waren we in een winkel en hoorde ik mijn dochter ineens onbedaarlijk huilen. Wat bleek? Een hommel had haar in haar vinger gestoken. Ze had hem geprobeerd op te pakken om hem naar buiten te brengen, anders zou hij worden platgelopen. “Net als bij de pad mama.” Zo blijkt maar weer.